The Great Women

01.12.2017

The Great Women: Brooke Astor

By The Impossible Team

The Great Women

01.12.2017

The Great Women: Brooke Astor

By The Impossible Team


Όταν έκλεισε τα εκατό της χρόνια, δήλωσε ότι χρειαζόταν καινούριους φίλους για να αντικαταστήσει όσους είχαν ήδη πεθάνει. Οι καλοί φίλοι που άφησε πίσω της, ίσως δυσκολευτούν να κάνουν το ίδιο. Ειναι κάποιοί που θα νοσταλγούν για πάντα εκείνες τις περασμένες εποχές που έχουν παρέλθει, τότε που για να ανήκεις στην τάξη των socialites δεν αρκούσε μόνο να σε λένε Hilton, Trump ή Geldof.

Το ταξί σταματάει έξω από ένα ίδρυμα για ανύπαντρες μητέρες σε μια απομακρυσμένη συνοικία του Manhattan. Η Πρώτη Κυρία της Νέας Υόρκης κατεβαίνει φορώντας ολόλευκο ταγιέρ, μακριά γάντια και καπέλο. Κάθεται για μεσημεριανό και φεύγοντας ευχαριστεί διακριτικά το προσωπικό που φροντίζει το ίδρυμα. Το ίδιο βράδυ κάπου στην Upper East Side, ποζάρει για τους φωτογράφους αγκαζέ με τον Henry Kissinger και συζητάει για τέχνη, πολιτική και haute couture. ‘‘Αν πήγαινα στο Χάρλεμ απεριποίητη, ο κόσμος θα ένιώθε ότι τον περιφρονώ. Δεν μπορώ να τους προσβάλω, ούτε και να τους απογοητεύσω. Αυτοί οι άνθρωποι περιμένουν να δουν την Brooke Astor, όχι μια γριά’’!

Κάπως έτσι η τελευταία Λαίδη της εποχής όπως την χαρακτήρισαν οι Times, επαναπροσδιόρισε την αξία της φιλανθρωπίας κι έγινε σύμβολο της Νέας Υόρκης ως η επιτομή της γενναιοδωρίας και της ανθρωπιάς. Είτε ήταν εκατομμύρια για την ανέγερση μιας καινούριας πτέρυγας στο Guggenheim, είτε μερικές χιλιάδες δολάρια για τους άστεγους, η Brooke δεν υπέγραφε μηχανικά επιταγές, αλλά επέβλεπε προσωπικά κάθε δωρεά. Μακριά από επιτηδευμένες πρωτοβουλίες που εξυπηρετούσαν περισσότερο σκοπούς αυτοπροβολής και φορολογικών διευκολύνσεων, αυτή είναι η ιστορία μιας χαρισματικής γυναίκας που δόθηκε με πάθος στη φιλανθρωπία.

Η Roberta Brooke Russel, κόρη της Mabel και του στρατιωτικού John Henry Russel γεννιέται το 1902 στο New Hampshire. Λόγω των υποχρεώσεων του πατέρα της, έγινε πολίτης του κόσμου από μικρή ηλικία ταξιδεύοντας σε χώρες όπως ο Παναμάς, η Κίνα και η Δομινικανή Δημοκρατία. Στα 12 της ήξερε Κινέζικα, μάθαινε ελληνικά και λάτρευε την λογοτεχνία και το γράψιμο. Πριν προλάβει να αποφοιτήσει από το αριστροκατικό οικοτροφείο θηλέων στο οποίο φοιτούσε, η μητέρα της αποφάσισε να την στείλει σε δημόσιο από φόβο μήπως γίνει η κόρη της ένα ακόμη κακέκτυπο των αντιπαθητικών πλουσιοκόριτσων της ηλικίας της. Τελικά δεν πρόλαβε να πάρει απολυτήριο ούτε από εκεί. Σ’ ένα φοιτητικό party του Princeston το 1918, γνωρίζει τυχαία τον John Dryden Kuser, πλούσιο γόνο, ανερχόμενο πολιτικό και πρώτο της σύζυγο. Είχε μόλις κλείσει τα 17.

‘Μου υποσχέθηκε δικό μου σπίτι, πολλά σκυλιά κι ένα αυτοκίνητο. Τότε ακουγόταν μαγικό’. Στην δεκαετία που ακολούθησε, πέρασε τα πιο δυστυχισμένα χρόνια της ζωής της μ᾽ένα ειδεχθές πρότυπο συζύγου και πατέρα. Στη βιογραφία της με τίτλο ‘The Last Mrs Astor’, η συγγραφέας Fransis Kierman περιγράφει την συνεχή κακοποίηση της Brooke από τον σύζυγο της ακόμα και κατά την εγκυμοσύνη της. Η Brooke κατέθεσε τελικά αίτηση διαζυγίου το 1930, όταν αποφάσισε να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη με το γιο της. Λίγα χρόνια αργότερα, ο μικρός θα υιοθετήσει το επώνυμο του πατριού του, κόβοντας έτσι μια για πάντα τους δεσμούς που τον συνέδεαν με τον Γερουσιαστή Dryden.

Στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο 83χρονος σήμερα Anthony Marshall, μίλησε για μια ‘αξιοθαύμαστη μητέρα’ με όση πειστικότητα μπορεί να διαθέτει ένας γιος που για τους καλά γνωρίζοντες, δεν αγαπήθηκε ποτέ πραγματικά από την μητέρα του. Αν και επαγγελματικά επιτυχημένος ως διπλωμάτης και αργότερα ως θεατρικός παραγωγός με 2 βραβεία Tony, η Brooke δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα την προσωπικότητα του γιού της. Όπως η ίδια παραδέχεται με ενοχή στα απομνημονεύματα της, ενδιαφερόταν περισσότερο για τον δεύτερο σύζυγο της Charles Marshall παρα για τον ίδιο.

Ο γοητευτικός χρηματιστής τον οποίο παντρεύτηκε το 1932, ήταν ο μεγάλος της έρωτας. Κι ενώ στην Αμερική της εποχής ο κόσμος ψάχνει ακόμα για το χαμένο αμερικανικό όνειρο, μέσα στα συντρίμμια της οικονομικής πανούκλας του 29’, η Brooke και ο Charles ζούν το δικό τους ανενόχλητοι. Παράλληλα η Brooke αρθρογραφεί για την Vogue και το House&Garden και εκδίδει δύο βιβλία. Μάλιστα, συνέχισε την συνεργασία της με την Conde Nast ακόμα και μέχρι τα 98 της χρόνια αρθρογραφώντας για λογαριασμό του Vanity Fair.

Η ζωή της αλλάζει για πάντα όταν ο Charles πεθαίνει ξαφνικά το 1952. Την ίδια περίοδο, ένας πάμπλουτος κληρονόμος και επιχειρηματίας ψάχνει για σύζυγο. Τον λένε Vincent Astor. Ο γιος του John Jacob Astor, του κροίσου που βυθίστηκε μαζί με τον Τιτανικό και άφησε πίσω του μια περιουσία $134 εκατομμυρίων, συμφώνησε να δώσει διαζύγιο στη δεύτερη σύζυγο του μόνο εάν αυτή κατόρθωνε να του βρεί άμεσα αντικαταστάτρια. Στα tea parties του Plaza όλοι μιλούν ξαφνικά για την υπέρκομψη χήρα Brooke Marshall. Αν και έχουν περάσει μόλις 11 μήνες από τον θάνατο του Charles, η Brooke θα ξαναφορέσει νυφικό για τρίτη και τελευταία φορά. Όπως εξομολογείται ένας φίλος της, ‘‘παντρεύτηκε τον Astor από οικονομικά κίνητρα. Ήταν από τους πιο πλούσιους άνδρες στην Αμερική. Αν τον είχε παντρευτεί από έρωτα θα την είχαν όλοι περάσει για τρελλή’’.
Το πρόβλημα ήταν ο δύστροπος χαρακτήρα του Vincent Astor. Λένε ότι ήταν τόσο ιδιόρυθμος που στη λέσχη όπου συνήθιζε να τρώει, είχε γίνει ειδική διευθέτηση ώστε να υπάρχει μονίμως ένα ειδικό table for one κρατημένο στο όνομα του. Στα έξι χρόνια που ακολούθησαν, η Brooke αφοσιώθηκε πλήρως στο σύζυγο της παραμελώντας τη δική της ζωή. ‘‘Ήθελε κάποιον να τον ψυχαγωγεί, να τον κάνει ευτυχισμένο. Νομίζω πως τα κατάφερα. Όταν ήμουν μαζί του γελούσε και αυτό ήταν αξιοθαύμαστο, σχεδόν σπάνιο’’. Ο Astor πεθαίνει τελικά το 1959 αφήνοντας όλη του την περιουσία στην τελευταία κυρία Vincent Astor.

Από το 1959 που η Brooke ανέλαβε το ίδρυμα Astor, μέχρι το κλείσιμο του το 1997, δόθηκαν $200 εκατομμύρια σε μουσεία, ιδρύματα, σχολεία και απλούς νεοϋρκέζους που την είχαν ανάγκη. Και το ήθελε, και το μπορούσε. Με την προσωπικότητα και την απαράμιλλη καλαισθησία της η Brooke είχε επίσης τεράστια επιρροή στους κοσμικούς κύκλους. ‘‘Ήταν πολύ σημαντικό να στηρίζεις εμπράκτως τις πρωτοβουλίες της’’, λέει ο Paul LeClerc, πρόεδρος της Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης. Λόγω της περίοπτης θέσης που κατείχε στην κοινωνική πυραμίδα της Νέας Υόρκης, άπαντες γνώριζαν ότι για να είναι αναμεμειγμένη η Brooke σε κάτι, τότε άξιζε τον κόπο να κάνουν το ίδιο. Με τον τρόπο της, σχεδόν τους είχε επιβάλει να υιοθετήσουν το δικό της μότο: δύναμη είναι η ικανότητα που έχεις να βοηθάς τους άλλους.

Τα τελευταία χρόνια η κοσμική κυρία Astor περνούσε τον περισσότερο χρόνο της στο διαμέρισμα της στην Park Avenue. Με την ύπουλη νόσο του Alzheimer να ταλαιπωρεί την ψυχική της υγεία, είχε αναγκαστεί να περιορίσει τις εμφανίσεις της, αν και όπως κάθε socialite που σέβεται τον εαυτό της, εξακολουθούσε να είναι ακόμα και σε τόσο μεγάλη ηλικία η ψυχή της παρέας. Για τα εκατοστά της γενέθλια, ο καλός της φίλος David Rockefeller κάλεσε όλη την νεοϋρκέζικη elite σε ένα μεγάλο party προς τιμήν της. Πέντε χρόνια αργότερα, το ίδιο guest list θα την έβλεπε για τελευταία φορά στην κηδεία που η ίδια η Brooke οργάνωσε επιμελώς. Πέθανε από πνευμονία τον περασμένο Αύγουστο, συνοψίζοντας τα 105 της χρόνια στη φράση που ζήτησε να γράψουν στον τάφο της: ‘‘Είχα μια υπέροχη ζωή’’.

Η Αμερική αναγνώρισε την προσφορά της Brooke Astor το 1996, όταν την ονόμασε ‘Living Landmark’ της Νέας Υόρκης και 2 χρόνια αργότερα της έδωσε το Μετάλλιο της Ελευθερίας, την ύψιστη διάκριση που δίδεται σε πολίτη. Για την ίδια, την ουσιαστικότερη σημασία είχε η πίστη της στις δύο αρχές με τις οποίες μεγάλωσε: να ομορφαίνει τις ζωές των άλλων και να θυμάται πάντοτε την σπουδαιότητα της ευγένειας. Έκανε την πρώτη modus operandi της ζωής της. Την δεύτερη δεν την ξέχασε ποτέ. Είναι άλλωστε η γυναίκα που προτού δώσει στον σκύλο της το όνομα Winston Churchill, τηλεφώνησε στον ίδιο για να του απολογηθεί a priori.

SHARE
FETCHING MORE CONTENT