The Great Women

05.01.2018

The Great Women: Joan Didion

By The Impossible Team

The Great Women

05.01.2018

The Great Women: Joan Didion

"Αφηγούμαστε για να ζήσουμε".

By The Impossible Team


Έχει βαφτιστεί η ιέρεια της Νέας Δημοσιογραφίας και αποτελεί μια από τις σημαντικότερες φωνές της αμερικανικής πεζογραφίας. Στη μακρά διαδρομή της, μεταξύ άλλων, κατέγραψε τις δονήσεις της αμερικανικής αντικουλτούρας, απαθανάτισε τη λατρεία για είδωλα όπως ο John Wayne και την αρχετυπική μορφή του, έγραψε μια ελέγεια για τον σύζυγο και την κόρη της μεταφέροντας την αργότερα σε θεατρικό με την Vanessa Redgrave.

H Joan ήταν cool πριν γίνει της μόδας να είσαι cool. Στο έργο και τον τρόπο ζωής της, το κορίτσι από το Sacramento μεγάλωσε για να υπερασπιστεί τον ελιτισμό της ανατολικής ακτής και την αυτοαπομόνωση ως ύστατη πράξη προσωπικού branding. Ως συγγραφέας, αφουγκράζεται τις υπόγειες εντάσεις σε μια μεταβατική περίοδο (η αρχή της δεκαετίας του 1980) και υπερασπίζεται παράλληλα την καταγωγή της φωνής της. Όπως έχει ωραία γραφτεί για εκείνη, "η Didion επιβάλλεται με τις αντιφάσεις της στον ίδιο χώρο όπου, άλλοτε, ο Τρούμαν Καπότε επιβλήθηκε με το διαβρωτικό του γούστο και ο Γκορ Βιντάλ με την πείρα της ειρωνείας".

Απο μικρή ηλική, η Joan δηλώνει επίδοξη συγγραφέας και μεταφράζει σε απαράβατο προσωπικό κώδικα τη συμβουλή του παππού της να αποφεύγει τους κροταλίες στην Κοιλάδα του Σακραμέντο: «Πάτα γερά στο έδαφος», δηλαδή στα γεγονότα. «Απόφυγε τις κακοτοπιές», δηλαδή τις ανακρίβειες. Ίσως γι’ αυτό το λόγο δεν διατηρεί ποτέ ημερολόγιο ονειρικού ρομαντισμού. Έχει μάθει από νωρίς ότι το γράψιμο δεν είναι αυτοέκφραση, αλλά ιστορία. Το ύφος δεν είναι πολεμικό, αλλά μουσικό .Για χάρη του Heminway, όπως έχει αποκαλύψει στο Paris Review, έμαθε γραφομηχανή στην ηλικία των 15 ετών αντιγράφοντας όλες τις ιστορίες του. Η Νίκη και ο Νοστρόμο του τελευταίου τη συγκινούν περισσότερο από την Jane Austin ή την Virginia Woolf. Είναι αναφορές που δεν χάνουν ποτέ την αξία τους και βρίσκουν πάντα μια θέση στις ημερολογιακές της καταγραφές.

Μ’ αυτό το αξίωμα εισέρχεται στο νεοϋορκέζικο περιοδικό Mademoiselle, το 1955, παίρνοντας, ως guesteditor, τη σκυτάλη από τη Σύλβια Πλαθ. Το επόμενο ασανσέρ την οδηγεί στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο της Vogue. Το φθινόπωρο του 1956 μπαίνει στο γραφείο «εφοδιασμένη με πειθαρχία, πάθος για τη λογοτεχνία, οξεία παρατηρητικότητα, ενδιαφέρον για την ιστορία της αμερικανικής Δύσης και ευαισθησία για αλλόκοτα ιδιώματα».

«Είχα αναπτύξει την αίσθηση ότι το ίδιο το νόημα ενυπάρχει στο ρυθμό των λέξεων και των προτάσεων και των παραγράφων, μια τεχνική για να κρατώ τις όποιες σκέψεις και πεποιθήσεις μου κρυμμένες κάτω από ένα γυαλιστερό επίχρισμα, ολοένα και πιο απροσπέλαστο. Ο τρόπος που γράφω είναι η ταυτότητά μου, όσα είμαι ή όσα έχω γίνει», γράφει στη Χρονιά της μαγικής σκέψης. Tο μότο που επιλέγει για το Slouching towards Bethlehem αποκαλύπτει πολλά για τις επιρροές ενός εθνικού μύθου. Την ενδιαφέρει να μείνει όρθιο το πολιτισμικό κέντρο εν μέσω κατακλυσμικών αλλαγών. Ο στίχος του Yates δίνει τον τίτλο στο δοκιμιακό ντεμπούτο της και τους βαθμούς της υπόγειας θερμοκρασίας:

*Γυρίζοντας ολοένα σε κύκλους που πλαταίνουν

Το γεράκι δεν μπορεί ν’ ακούσει πια το γερακάρη

Τα πάντα γίνουνται κομμάτια· το κέντρο δεν αντέχει.

Ωμή αναρχία λύθηκε στην οικουμένη,

Απ’ το αίμα βουρκωμένος λύθηκε ο ποταμός, και παντού

Η τελετή της αθωότητας πνίγεται [...]

Το σκοτάδι ξαναπέφτει· τώρα όμως ξέρω

Πώς είκοσι βασανισμένοι αιώνες πετρωμένου ύπνου

Κεντρίστηκαν από ένα λίκνο λικνισμένο κατά το βραχνά,

Και ποιο ανήμερο θεριό, μια που ήρθε τέλος η ώρα του,

*Μουντά βαδίζει για να γεννηθεί προς τη Βηθλεέμ.

SHARE
FETCHING MORE CONTENT

Window will close in 15 secs

QUOTE OF THE DAY

Kαλύτερα να σε αδικούν παρά να αδικείς

- Πλάτων, 427-347 π.Χ.

, Φιλόσοφος