New Identity

05.02.2018

Το συναρπαστικό story πίσω από το «The Anama Concept»

By Κωνσταντίνα Γεωργίου

New Identity

05.02.2018

Το συναρπαστικό story πίσω από το «The Anama Concept»

Ο Λευτέρης Μοχιανάκης και η Χριστίνα Αποστόλου εκσυγχρόνισαν ένα ντόπιο προϊόν, δίνοντας μια αλλιώτικη ταυτότητα στην κουμανταρία

By Κωνσταντίνα Γεωργίου


Δέκα χρόνια μετά, πιο ώριμοι και κατασταλαγμένοι, συνεχίζουν ενωμένοι σαν μια γροθιά. Αρκεί το «Anama» να τούς προσφέρει εκείνον το λευκό καμβά που χρειάζονται για να δημιουργούν κάθε φορά.

Η διάθεσή μου αλλάζει αυτομάτως με το που βγαίνω από τη Λευκωσία με κατεύθυνση προς το χωριό Λυθροδόντας. Απορροφημένη στην καθημερινότητα, αισθάνομαι ότι πέρασαν αιώνες από την τελευταία μου εξόρμηση στην εξοχή. Οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψω το τοπίο. Μια εικόνα που για τον Λευτέρη και τη Χριστίνα αποτελεί την καθημερινότητά τους. Όταν φθάνω, ο Λευτέρης δείχνει απορροφημένος με τις εργασίες στο οινοποιείο. Ένα εντυπωσιακό κτίριο, που το φτιάχνει μόνος του, με πολύ κόπο και μεράκι. Η Χριστίνα με οδηγεί προς το σπίτι τους, χωμένο στο πράσινο, που μοιάζει λες κι έχει ξεπηδήσει από κάποια ταινία. Τα δίδυμα με το που ακούνε να καταφθάνει η μητέρα τους, δείχνουν αποφασισμένα να απολαύσουν το παιχνίδι στην αυλή. Παρόλο που με τρομοκρατεί και μόνο η ιδέα να καθίσω έξω στο κρύο, Γενάρη μήνα, καθώς αρχίζει να βραδιάζει, αποφασίζω να το παίξω γενναία. Όσο περνάει η ώρα, όμως, αντιλαμβάνομαι πως όλα είναι θέμα συνήθειας. Το παλτό μένει ξεχασμένο στην καρέκλα, με τα δίδυμα να μονοπωλούν την προσοχή μου. Αργότερα, απολαμβάνοντας ένα μυρωδάτο τσάι του βουνού, αντιλαμβάνομαι καλύτερα τι εννοούν ο Λευτέρης και η Χριστίνα όταν λένε πως η ζωή στην εξοχή ενισχύει τη δημιουργικότητά τους. Όντως, οι ρυθμοί εκεί είναι πιο αργοί και η φύση σού προσφέρει μια εσωτερική ηρεμία και γαλήνη. Πάλι καλά, που οι δυο τους έχουν τον Οδυσσέα και την Ίριδα -στο παζλ πρόσθεσε και τον σκύλο τους, τον Τάκη- να τους κρατούν μονίμως σε εγρήγορση.

Τελικά, στις απογευματινές βόλτες με το αυτοκίνητο, «γεννιούνται» οι καλύτερες ιδέες; Έτσι δεν προέκυψε το «The Anama Concept» ;
Λευτέρης: Δεν θυμάμαι αν ήταν απόγευμα συγκεκριμένα.
Χριστίνα: Εγώ που θυμάμαι καλύτερα, ήταν απόγευμα και πηγαίναμε βόλτα. Τότε, μέναμε στο χωριό Λάνια, στην περιοχή της κουμανταρίας.

Τότε στο όνειρο «χωρούσαν» οι εξαγωγές στο εξωτερικό και οι διεθνείς διακρίσεις;
Χριστίνα: Για εμάς, ήταν κάτι που απλώς θέλαμε να κάνουμε. Δεν είχαμε φανταστεί τίποτα.
Λευτέρης: Ουσιαστικά, θέλαμε να ετοιμάσουμε ένα demo project της δουλειά μας. Η Χριστίνας ως designer κι εγώ ως οινολόγος. Στόχος μας ήταν να παρουσιάσουμε στην αγορά ένα πολύ καλό κρασί. Άλλωστε, πάντα έλεγα πως αν έμενα στην Κύπρο ότι ήθελα να ασχοληθώ με την κουμανταρία.

Δηλαδή, δεν ήταν στα αρχικά σου πλάνα να μείνεις στην Κύπρο;
Για την ακρίβεια, όχι. Υπολόγιζα να μείνω στην Κύπρο για τρία χρόνια. Επειδή ήξερα πως κάποια στιγμή θα κατέληγα στην Κρήτη -τόπο καταγωγής μου- ήθελα πρώτα να ταξιδέψω, να ζήσω για κάποιο χρονικό διάστημα σε διάφορα μέρη και να αποκτήσω εμπειρίες. Δούλεψα στη Νεμέα, την Αθήνα και τη Νέα Ζηλανδία. Η Κύπρος ήταν ένας ενδιάμεσος σταθμός. Μετά, υπολόγιζα να μετακομίσω στη Σαντορίνη. Έχουν δίκαιο, όμως, όταν λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά. Μετά από δυόμισι χρόνια παραμονής στην Κύπρο, γνώρισα τη Χριστίνα. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος!
Χριστίνα: Σημείωσε πως κι εγώ σχεδίαζα να φύγω για το εξωτερικό. Επέστρεψα στην Κύπρο προς τα τέλη του 2006, επειδή ήθελα να ηρεμήσω για λίγο μετά από χρόνια που ζούσα σε μια μεγαλούπολη. Σκόπευα, όμως, να συνεχίσω την πορεία μου ως σχεδιάστρια κοσμημάτων στην Ευρώπη.

Λευτέρη, αυτή ήταν η πρώτη φορά που θα έφτιαχνες κουμανταρία;
Για μένα, ναι. Ως σύμβουλος οινολόγος είχα οινοποιήσει όλα τα κυπριακά κρασιά κι είχα εντοπίσει ορισμένα μειονεκτήματα στον τρόπο παρασκευής της κουμανταρίας. Σκεφτήκαμε, λοιπόν, να φτιάχναμε μια καλή κουμανταρία, καθώς όσες κυκλοφορούσαν μέχρι τότε στην αγορά ήταν βιομηχανοποιημένες και κατά την άποψή μου χαμηλού επιπέδου. Το σκεπτικό μας ήταν να μπορεί να παλαιώσει στη φιάλη για πολλές δεκαετίες και η Χριστίνα να αναλάμβανε το design της συσκευασίας. Η ίδια επειδή δεν γνώριζε από κρασί, όταν πήγαινε να αγοράσει ένα, το επέλεγε με βάση την ετικέτα, όπως κάνει πολύς κόσμος.
Χριστίνα: Η αλήθεια είναι ότι έτυχε πολλές φορές να επιλέξω ένα κρασί επηρεασμένη από την ετικέτα και στο τέλος να με απογοητεύσει γευστικά. Οπότε, θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα προϊόν που να «πατάει» στην παράδοση, αλλά να το εκσυγχρονίσουμε.
Λευτέρης: Ξεκινήσαμε σε πειραματικό στάδιο με 700 φιάλες και σταδιακά ανεβήκαμε στις 2000 φιάλες, που είναι πλέον η παραγωγή μας.
Χριστίνα: Κυκλοφορήσαμε την πρώτη μας σοδειά, στα τέλη του 2009.
Λευτέρης: Συνάμα, όμως, τρέχαμε τις δουλειές που είχαμε τότε. Εγώ ως οινολόγος και η Χριστίνα ως σχεδιάστρια κοσμημάτων.

Πλέον, κάθε χρόνο λανσάρετε νέα σοδειά του «The Anama Concept»;
Λευτέρης: Φτιάχνεται κάθε χρονιά, αλλά δεν κυκλοφορεί κάθε χρονιά. Προσωπικά, δεν ασπάζομαι το σκεπτικό ότι μόλις τελειώσει, πρέπει να κυκλοφορήσει η επόμενη. Κάθε σοδειά, είναι μια χρονοβόρα διαδικασία. Χρειάζεται να καλλιεργηθεί το αμπέλι, να λιαστούν τα σταφύλια, να παλαιώσει το κρασί για μερικά χρόνια μέσα στα βαρέλια. Οι συνθήκες της εκάστοτε χρονιάς διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο, οπότε δεν μπορείς να γνωρίζεις πότε θα είναι στο αποκορύφωμα της ποιότητας για να μπει στα μπουκάλια. Αν θα περάσουν τρία ή έξι χρόνια. Προσπαθώ να σέβομαι το range του κρασιού και όχι της αγοράς. Τώρα, τελειώνει η σοδειά του 2012 και σε έξι μήνες θα κυκλοφορήσει η επόμενη. Κάθε χρόνο, είναι διαφορετική η πρώτη ύλη, εξ ου και το κρασί δεν φτιάχνεται με τον ίδιο τρόπο. Μέλημά μας είναι να βγει όσο το δυνατόν καλύτερο το προϊόν. Γι΄αυτό και η κοστολόγηση, γίνεται στο τέλος.
Χριστίνα: Απλώς, να διευκρινίσουμε πως τα σταφύλια είναι ίδιες ποικιλίες, από την ίδια περιοχή. Οι συνθήκες είναι που διαφέρουν.
Λευτέρης: Παράλληλα, κυκλοφορήσαμε 350 φιάλες από το «Anama Single Barrel», μετά από 8 χρόνια παλαίωσης, ενώ ετοιμάσαμε και μια ζιβανία, σε πειραματικό στάδιο, η οποία κυκλοφόρησε σε πολύ μικρή ποσότητα, από τη σοδειά του 2012. Το κόκκινο της χρώμα οφείλεται στο βαρέλι όπου παλαίωσε.

Αυτό που μου αρέσει με τον κόσμο του κρασιού είναι ό,τι και αν πω εγώ που το παρασκευάζω, ό,τι και αν πεις εσύ ως ανταγωνιστής, σημασία έχει τι θα πει ο καταναλωτής που θα το γευτεί. Από τη στιγμή που είναι εμφανής η διαφορά σε γευστικό επίπεδο, μπορεί να κατανοήσει γιατί υπάρχει διαφορά και στην τιμή

Αυτό σημαίνει πως η γεύση διαφέρει ανάλογα με τη σοδειά;
Λευτέρης: Υπάρχουν δυο διαφορετικές σχολές στην παραγωγή του κρασιού. Η μια υποστηρίζει πως το κρασί πρέπει να είναι το ίδιο κάθε χρόνο, για να ικανοποιούνται οι πελάτες που το έχουν μάθει. Η δεύτερη, η πιο πειραματική, πρεσβεύει πως αναλόγως της πρώτης ύλης εξαρτάται και η γεύση του κρασιού. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το αν είναι λιγότερο ή περισσότερο καλή, αλλά με τις εκάστοτε συνθήκες, όπως είναι ο καιρός, αν κλάδεψες πιο νωρίς ή πιο αργά. Παράγοντες που καθορίζουν το χρώμα και το άρωμα του κρασιού. Οπότε, εγώ προσπαθώ κάθε χρόνο να σπρώξω την οινοποιητική διαδικασία προς την κατεύθυνση εκείνη που θα μου αποφέρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν δεν είναι το ίδιο κρασί κάθε χρόνο. Αντιθέτως, επιδιώκω να υπάρχουν διαφορές.

Αυτό ισχύει και για τη συσκευασία του «The Anama Concept»;
Χριστίνα: Όταν αλλάζει το κρασί, διαφοροποιείται και η συσκευασία. Κάθε χρόνο είναι διαφορετικό το visual identity. Η δική μου δουλειά ξεκινά μόλις αρχίσουμε με τον Λευτέρη τις οινογνωσίες.
Λευτέρης: Είναι σαν να κάνουμε rebranding το προϊόν μας κάθε φορά. Η έμπνευση έρχεται μέσα από τη διαδικασία της γευσιγνωσίας, όπου η Χριστίνα αναλαμβάνει το δικό της κομμάτι ως καλλιτέχνης.
Χριστίνα: Κάθε φορά, βγαίνει ένα διαφορετικό story.

Συνεργάζεστε με ντόπιους παραγωγούς;
Λευτέρης: Αυτό γινόταν κατά τα πρώτα χρόνια, καθώς ακόμη δεν ήξερα ποια περιοχή μού άρεσε περισσότερο. Δοκιμάσαμε σταφύλια από τις περιοχές Αγίου Μάμα, Μονάγρι και Καλού Χωριού. Τα τελευταία πέντε χρόνια, νοικιάζουμε έναν αμπελώνα στη Ζωοπηγή, χρονολογίας 100-120 ετών, τον οποίο καλλιεργώ προσωπικά.

Το όνομα «Anama» πώς το σκεφτήκατε;
Λευτέρης: Καταρχάς, δεν χρησιμοποιούμε πουθενά τη λέξη κουμανταρία, γιατί δεν μας αρέσει. Είναι ένα ξένο όνομα, για ένα ιστορικά ντόπιο προϊόν. Η λέξη κουμανταρία προέρχεται από το Grand Commandery, το όνομα που είχε δώσει στη διοίκηση του νησιού ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος. Επί Αγγλοκρατίας, οι κατακτητές έπαιρναν ως φόρο το κρασί που έφτιαχναν οι φτωχοί χωρικοί και το πωλούσαν πανάκριβα στην Ευρώπη. Το όνομα στα παλιά χρόνια, ήταν Νάμα. Κυπρίων Νάμα. Δυστυχώς, λόγω της διαχείρισης που έγινε τόσο από το κράτος, όσο και από τις μεγάλες εταιρείες, χάθηκε το όνομα Νάμα κι εμείς δεν μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε λόγω νομικών ζητημάτων. Γι΄αυτό, κάναμε ένα λογοπαίγνιο και προέκυψε η λέξη «Anama».
Χριστίνα: Που θα πει, ανάβω κάτι.

Ποιες ήταν οι πρώτες αντιδράσεις όταν δοκίμασαν το προϊόν σας στο εξωτερικό;
Λευτέρης: Οι αντιδράσεις στο εξωτερικό σε σχέση με την Κύπρο, ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες.
Χριστίνα: Από τη γη μέχρι τον ουρανό.
Λευτέρης: Στην Κύπρο η τυπική αντίδραση ήταν: «Μα κουμανταρία, ρε κουμπάρε; Θα δώσω τόσα χρήματα για το κρασί της εκκλησίας;». Στο εξωτερικό, τους εντυπωσίαζε το οπτικό κομμάτι, τους συνέπαιρνε η ιστορία και στο τέλος τούς δικαίωνε η γεύση, λέγοντας μας πως ήταν ένα καλό brand. Κανείς δεν μας είπε ότι ήταν ακριβό.
Χριστίνα: Την πρώτη φορά που επιστρέψαμε από μια έκθεση στο εξωτερικό στην οποία συμμετείχαμε, θέλαμε χρόνο να συνέλθουμε από την τόσο θερμή υποδοχή που είχαμε δεχθεί. Η πρεσβεία της Κύπρου εκεί, κάλεσε κόσμο να δοκιμάσει το κρασί μας κι έδειχναν όλοι ενθουσιασμένοι από την ιστορία πίσω από το προϊόν. Οι ξένοι δοκίμαζαν το κρασί, λέγοντας μας χαρακτηριστικά: «Oh, is like sherry». Κι εμείς τούς απαντούσαμε: «Sherry is like commandaria», εξιστορώντας τους την ιστορία της.

Το μέλλον μας δεν έχει σχέση με το «Anama». Η ζωή μας είναι η ζωή μας, ενώ το «Anama» είναι η δουλειά μας και το πάθος μας. Δεν ζούμε για να δουλεύουμε, αλλά δουλεύουμε για να ζούμε

Τους Κύπριους πώς τους κάνατε να αλλάξουν γνώμη;
Λευτέρης: Τους Κύπριους, τους άλλαξαν οι ξένοι. Όταν το «Anama» πήρε βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς και έγραψε γι΄αυτό ο ξένος Τύπος, όπως το «CNN» και το «Spiegel». Έρχονταν ξένοι ανταποκριτές ως καλεσμένοι μεγάλων οινοποιείων και κατέληγαν να γράφουν για το «Anama». Και δεν αναφέρομαι στον απλό κόσμο, αλλά για όσους κινούσαν τα νήματα στην αγορά και κρατούσαν την κουμανταρία σε χαμηλό επίπεδο. Ο κόσμος απλώς χρειαζόταν μια ευκαιρία για να γνωρίσει το προϊόν.

Ποια ήταν η πρώτη διεθνής διάκρισή σας;
Λευτέρης: Όταν λάβαμε το ασημένιο μετάλλιο στο Decanter World Wine Awards, για τη σοδειά του 2008.

Ποια ήταν η δική σας αντίδραση;
Λευτέρης: Ο καθένας μας αντέδρασε τελείως διαφορετικά. Η Χριστίνα πετούσε στα σύννεφα, σε αντίθεση με μένα, που είμαι εκ φύσεως ανικανοποίητος και δεν μου άρεσε που ήταν ασημένιο το μετάλλιο (γέλια).
Χριστίνα: Μιλάμε για το ασημένιο μετάλλιο στον μεγαλύτερο διαγωνισμό οίνου στον κόσμο και μάλιστα στην κατηγορία με τα πιο ακριβά κρασιά. Για τη σοδειά του 2007 κυκλοφορήσαμε πολύ λίγες φιάλες. Έτσι, συμμετείχαμε στον διαγωνισμό με τη σοδειά του 2008.

Περιμένατε τις διακρίσεις; Και στην τελική, τι σημαίνουν για εσάς;
Λευτέρης: Είμαι ταπεινός άνθρωπος στη ζωή μου, αλλά όχι στη δουλειά μου. Τις περίμενα τις διακρίσεις, καθώς γνώριζα εξ αρχής πως το «Anama» ήταν ανώτερο από κάθε άλλη κουμανταρία που κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή. Δεν θα μιλήσω για σήμερα, γιατί θεωρώ πως βγήκαν και άλλες καλές κουμανταρίες κι ελπίζω να υπάρξουν ακόμη καλύτερες. Πιστεύω, όμως, πως το «Anama» συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα γλυκά κρασιά που γίνονται στην Κύπρο. Τα μετάλλια απλώς είναι μια επιβράβευση, η οποία δεν είναι τόσο σημαντική για τον παραγωγό, όσο για την αγορά.

Δεν κάνει πιο prestigious το προϊόν;
Δεν ξέρω αν το κάνει πιο prestigious, αλλά όταν συζητάς με κόσμο στο εξωτερικό, οι διακρίσεις είναι ένα σημείο αναφοράς της ποιότητας του προϊόντος σου. Η αγορά, άλλωστε, μας δέχθηκε πολύ γρήγορα, εν αντιθέσει με τον ανταγωνισμό. Θεωρώ, όμως, πως το «Anama» βοήθησε γενικότερα την κουμανταρία ως προϊόν, καθώς όρισε ένα όριο τιμής. Μπορεί να υπάρχουν κουμανταρίες των 15 ευρώ, αλλά αν αναλογιστείς πως χρειάζεσαι 4-5 κιλά σταφύλι για να ετοιμάσεις μια φιάλη και άλλα 4-5 χρόνια για να παλαιώσει το κρασί στα βαρέλια, δεν μπορείς να το πωλείς σε μια τέτοια τιμή.
Είναι σαν να μην το σέβεσαι ως προϊόν.
Χριστίνα: Επιπλέον, με τέτοια χαμηλή τιμή είναι σαν να κόβεις το μεροκάματο του αμπελογουργού. Γιατί εμείς μπορεί να καλλιεργούμε μόνοι μας τα αμπέλια, αλλά τα περισσότερα εργοστάσια αγοράζουν τα σταφύλια που χρησιμοποιούν. Να προσθέσω πως το «Anama» ήταν η πρώτη μη-ενδυναμωμένη κουμανταρία που κυκλοφόρησε στην αγορά, καθώς μέχρι τότε οι κουμανταρίες ήταν ενδυναμωμένες με οινόπνευμα. Ήταν το πρώτο 100% φυσικό προϊόν, χωρίς επιπρόσθετο οινόπνευμα και ζάχαρα. Από τότε μέχρι σήμερα, προς μεγάλη μας χαρά, ακολούθησαν αντίστοιχες κουμανταρίες.
Λευτέρης: Ο λόγος που η Χριστίνα λέει προς μεγάλη μας χαρά, είναι γιατί δεν το βλέπουμε ανταγωνιστικά. Είναι τόσο μεγάλη η παγκόσμια αγορά, που δεν θα κορεστεί, όση κουμανταρία και αν παράξει η Κύπρος. Εμείς, άλλωστε, κυκλοφορούμε μόνο 2000 φιάλες κάθε φορά.
Χριστίνα: Εμείς χαιρόμαστε που γίνονται και άλλες αξιόλογες προσπάθειες για να αναγνωριστεί η κουμανταρία ως προϊόν στο εξωτερικό.

Οι συνθήκες της εκάστοτε χρονιάς διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο, οπότε δεν μπορείς να γνωρίζεις πότε θα είναι στο αποκορύφωμα της ποιότητας για να μπει στα μπουκάλια. Αν θα είναι, δηλαδή, τρία ή έξι χρόνια. Προσπαθώ να σέβομαι το range του κρασιού και όχι της αγοράς

Λευτέρη, πότε δοκίμασες κουμανταρία για πρώτη φορά;
Το 2007, όταν ήρθα στην Κύπρο. Πάντα μου άρεσαν τα γλυκά κρασιά. Από τα προϊόντα που παράγει ο τόπος, αν θέλεις να ασχοληθείς με το καλύτερο, αυτό είναι η κουμανταρία.
Χριστίνα: Στην Κύπρο φτιάχνουν επίσης Merlot και Cabernet, αλλά ποτέ δεν θα φτάσουν το επίπεδο των γαλλικών Cabernet. Γιατί εδώ δεν είναι οι ίδιες οι συνθήκες με τη Γαλλία.
Λευτέρης: Το ίδιο ισχύει και για την κουμανταρία. Δεν είναι επειδή εμείς είμαστε πιο μάγκες, αλλά είναι οι κλιματολογικές συνθήκες και οι ποικιλίες σταφυλιών που ευνοούν την παραγωγή της. Είμαστε τυχεροί που ζούμε στην Κύπρο.

Παρόλο που ως οινολόγος η δουλειά σου είναι να καθοδηγείς τους παραγωγούς πώς να φτιάξουν ένα καλό κρασί, δέχθηκες αμφισβήτηση στην αρχή λόγω της καταγωγής σου;
Λευτέρης: Όπως σε όλες τις περιπτώσεις, έτσι και στη δική μου, βρέθηκαν τέτοιοι άνθρωποι στον δρόμο μου. Και αυτό επειδή ορισμένοι με αντιμετώπισαν ως ανταγωνιστή τους.
Χριστίνα: Οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν αρνητικά σχόλια και για μένα, του τύπου τι δουλειά έχει μια σχεδιάστρια κοσμημάτων να σχεδιάζει συσκευασίες για κρασιά. Μάλιστα, συσχέτιζαν την τιμή του «Anama» με τη συσκευασία.
Λευτέρης: Είχαν την εντύπωση πως το «Anama» ήταν ακριβό λόγω της συσκευασίας. Το σκεπτικό τους ήταν γιατί να έδιναν τόσα λεφτά για μια συσκευασία που θα πέταγαν αφότου κατανάλωναν το κρασί. Κάτι που δεν ισχύει. Ο λόγος που είναι ακριβό επειδή η κοστολόγηση γίνεται στο τέλος. Κι εμείς δεν τσιγκουνευόμαστε καθόλου στο παραγωγικό κομμάτι, γιατί θέλουμε το κρασί μας να είναι υψηλού επιπέδου. Εμάς μας κοστίζει κόπο, γνώση και χρόνια για να γίνει. Για παράδειγμα, η σοδειά του 2017 θα κυκλοφορήσει το 2024. Τα χρήματα, όμως, για να γίνει, εμείς τα έχουμε πληρώσει ήδη. Ο κόσμος δεν άργησε να το αντιληφθεί αυτό. Αυτό είναι που μου αρέσει με τον κόσμο του κρασιού. Ό,τι και αν πω εγώ που το παρασκευάζω, ό,τι και αν πεις εσύ ως ανταγωνιστής, σημασία έχει τι θα πει ο καταναλωτής που θα το γευτεί. Από τη στιγμή που είναι εμφανής η διαφορά σε γευστικό επίπεδο, μπορεί να κατανοήσει γιατί υπάρχει διαφορά και στην τιμή.

Απ’ ό,τι ξέρω, μια πινακίδα στο Λονδίνο που έγραφε «Sometimes on the way to a dream, you get lost and find a better one», αποτέλεσε πηγή έμπνευσης. Πριν, δηλαδή, ποια ήταν τα όνειρά σας;
Λευτέρης: Δεν ήταν ότι είχαμε διαφορετικό όνειρο. Απλώς, εκείνη η πινακίδα μάς έκανε να σκεφτούμε διαφορετικά. Εμείς, όπως προανέφεραμε, θέλαμε να κάνουμε μια ανώτερη κουμανταρία σε σχέση μ΄εκείνες που κυκλοφορούσαν μέχρι τότε. Αντιμετωπίσαμε, όμως, διάφορα γραφειοκρατικά προβλήματα που μας δυσκόλεψαν.
Χριστίνα: Η υπάρχουσα νομοθεσία μάς περιόριζε και στο σχεδιαστικό κομμάτι. Το ταξίδι μας συνέπεσε χρονικά μ΄εκείνη την περίοδο. Όταν είδαμε την πινακίδα μπροστά μας, σκεφτήκαμε ότι θα κάναμε το καλύτερο προϊόν που μπορούσαμε, χωρίς να του βάζαμε την ταμπέλα της κουμανταρίας.

Πώς οραματίζεστε το μέλλον σε συνάρτηση με το «The Anama Concept»;
Λευτέρης: Το μέλλον μας δεν έχει σχέση με το «Anama». Η ζωή μας είναι η ζωή μας, ενώ το «Anama» είναι η δουλειά μας και το πάθος μας. Δεν ζούμε για να δουλεύουμε, αλλά δουλεύουμε για να ζούμε. Γι’ αυτό, προτιμήσαμε να διατηρούμε μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση και να κυκλοφορούμε έναν περιορισμένο αριθμό από φιάλες κάθε σοδειάς. Δεν θέλουμε να κάνουμε τόσο μεγάλη παραγωγή και να είμαστε εξαρτημένοι από την αγορά, έστω και αν τώρα χρειάζεται να κάνουμε και άλλες δουλειές παράλληλα. Γενικότερα, σχεδιάζουμε την καθημερινότητά μας με γνώμονα ότι θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε στην εξοχή, μιας και ο τρόπος ζωής εδώ ενισχύει τη δημιουργικότητά μας.
Χριστίνα: Ό,τι κάναμε με το «Anama», ήταν με χρήματα που βγάλαμε από το ίδιο το προϊόν. Δεν πήραμε ούτε δάνειο, ούτε καμία επιδότηση. Γι΄αυτό, κινούμαστε με πιο αργούς ρυθμούς.
Λευτέρης: Όπως διαπίστωσες κι εσύ, μόνος μου κτίζω και το οινοποιείο εδώ. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε έναν privè χώρο, όπου θα μπορεί να έρθει κανείς κατόπιν ραντεβού, να απολαύσει ωραία αποστάγματα και να χαλαρώσει, έχοντας απέναντί του μια όμορφη θέα.
Χριστίνα: Όσο το «Anama» μάς δίνει κάθε φορά τον λευκό καμβά για να δημιουργούμε και να περνάμε καλά, θα συνεχίσει να υπάρχει!

SHARE
FETCHING MORE CONTENT

Window will close in 15 secs

QUOTE OF THE DAY

All our dreams can come true if we have the courage to pursue them

- Walt Disney, 1901-1966

, American entrepreneur, animator, voice actor and film producer